لازم به ذکر است برخی از سایت ها با تغییر واقعیت کلمات ایشان را به نحو دیگر انعکاس داده اند که لازم است جهت تحلیل دقیق سخنان ایشان فیلم برنامه را باز نگری کرده تا همگان بدانند که عماد افوغ با چه بغضی نسبت به انقلاب و آرمان های آن موضع گیری و سیاه نمایی نموده است این عماد افروغ همان عمادی است که در انتخابات 84 بی پروا به عنوان یک کارشناس انقلابی در مناظرات شرکت کرده و به دفاع از رئیس جمهور مکتبی و انقلابی کشور پرداخت اما شش ماه پس از آن شاید به علت عدم معرفی ایشان به عنوان وزیر از سوی  ریئس جمهور با بغضی که نسبت به احمدی نژاد پیدا کرد به تخریب شدید دولت پرداخت و  4 سال پس از آن به تخریب نظام مقدس جمهوری اسلامی مشغول شد تا جایی که سخنان وی مورد توجه رسانه های غربی و ضد انقلاب قرار گرفت . در ادامه برای روشن شدن مطلب بخشی از اهانت های ایشان به حاکمیت اسلامی و مقام عظمای ولایت در برنامه پارک ملت تقدیمتان می گردد .

 1. ایشان تاکید داشتند از کلمه حاکمیت که نمادش ولی فقیه است استفاده کند و اشاره ای به دولت یا قوا ننمودند.

 2. دیکتاتور نشان دادن حاکمیت فعلی در جامعه و اعلام اینکه اگر کسی بگوید فضای جامعه باز است و می شود نقادی کرد این  طنزی بیش نیست .

 3. با آوردن روایاتی از امیرالمومنین و سخنانی از امام (ره)     سعی داشتند این مطلب را القاء نمایند که شرایط آن بزرگواران شرایط نقادی و شرایط فعلی شرایط دیکتاتوری است.

 4. ایشان از مراجع عظام می خواهند که رهبری را نسبت به نظرات فقهی و حکومتی اش مورد سوال و نقد قرار دهند.

 5. افروغ در ادامه با تردید افکنی نسبت به نحوه اداره حاکمیت گفت مردم و علما باید اطمینان پیدا کنند که جامعه بصورت فقهی اداره      می شود .

 6.  ایشان از حوزه های علمیه می خواهند مانند قبل از انقلاب در مقابل حاکمیت باستند ( غافل از اینکه حاکمیت قبل از انقلاب حاکمیت طاغوت بود و حاکمیت فعلی حاکمیت ولی فقیه عادل است ( .

 7. ایشان اعلام می کند اگر مردم رهبری را نخواهند رهبر مشروعیتش را از دست می دهد(غافل از آنکه مشروعیت دست خداست و مقبولیت را مردم تعیین می کنند مانند عصر امیرالمومنین با آنکه مردم مقبولیت را به علی (ع) ندادند ولی مشروعیت امام باقی بود (.

 8. ایشان ساختار خبرگان رهبری را مورد انتقاد قرار داده و می گوید چون سیاست مدار و اقتصاد دانی در میان آنان نیست پس نمی توانند به این ابعاد رهبری نظارت کنند و رهبری را مورد نقد قرار دهند ( غافل از آنکه فقهای خبرگان رهبری از علمای بلاد بوده و کسانی می باشند که اقتصاد اسلامی را آشنا بوده و سیاست را نه در کتاب های درسی بلکه در دوران حوادث انقلاب از دهه چهل تا کنون فرا گرفته اند.)

  9. افروغ در پایان  اعلام می کند اگر نظارت بر کسی نباشد به دیکتاتوری و انحراف کشیده می شود ( وی با زیرکی تمام با توجه به مقدمه بالا که گفته است خبرگان رهبری نمی تواند نظارت بکند و ابزار نظارتی را در دست ندارد رهبری معظم انقلاب را دیکتاتور و فرار کننده از نقد نشان می دهد.)

 و تعجب این است که تمام این مدت آقای شهیدی مجری برنامه فقط به سخنان وی گوش می داد و تائید می نمود... !

 پیامک برنامه پارک ملت جهت اعلام برائت از این برنامه دشمن شادکن 20000120

عماد افروغ که در این برنامه چندین بار خودش را روشنفکر معرفی کرد، با سیاه نمایی از اوضاع اقتصادی ، مدنی و ... جامعه، طوری وانمود  می کرد که فکر مخاطب بیشتر به سمت حکومت ظالمی می رفت که مدام در حال ظلم به مردم خود می باشد. وی از ایجاد شکاف بین مردم و حاکمیت سخن می گفت گویی نامه پر نیش سردار علائی را در 19 دی که در یک روزنامه منتشر گردید اکنون با گویشی لطیف تر از رسانه ملی سردرآورده است.

نهضت خدا‌محورانه مردم ایران، به رهبری امام خمینی(ره)، هم‌چون همه نهضت‌های بزرگ توحیدی و انقلاب‌های بزرگ تاریخ، از خط نفوذ و ریزش در امان نماند . با نگاهی به تاریخ پر فراز و نشیب این نهضت، به خوبی می‌توان به وجود یك جریان نفوذی در بدنه آن پی برد.

این جریان كه هنوز به‌درستی كالبدشكافی نشده است و متأسفانه عناصر آن از بدنه نظام خارج نشده‌اند، جریانی است كه در هر مقطع به گونه‌ای چهره پنهان خود را آشكار ساخت و در همراهی با نظام، هم‌چون قندخونی در پیكره نظام جلوه‌گر شد كه هرگونه بیماری آن را تشدید كرد و مانع مداوا و ثمره‌بخشی برای برخورد با ویروس‌های مهاجم به نهضت شد.

این جریان در رویدادها، موضوع‌گیری‌هایی شناور داشت كه همواره به یك‌سو غش می‌كرد و می‌كند.

برنامه پارک ملت بار دیگر میهمانی منورالفکر را با خود به همراه داشت.

روشنفکری از جنس کارشناسان مجمع تشخیص مصلحت که در کارنامه درخشان خود حمایت از میر حسین موسوی را به همراه دارد.

عماد افروغ، دانش آموخته جامعه شناسی در انگلستان این بار با ژست جدید حمایت از روشنفکران و منتقدان، دغدغه استقلال حوزه را داشت بطوری که چندین بار وظایف حوزه های علمیه را برای خود حوزه های علمیه بازگو می کرد.

وی با انتقاد! از نبود موضوع شناس، اقتصاد شناس، فیلسوف و ... در مجلس خبرگان رهبری در سخنانی دو پهلو و توام با کنایه، عدم توجه به نقش مراجع در انتخاب فقهای خبرگان رهبری را عامل شکاف و پارادوکس! در نظام نامید.

وی در این بخش از سخنانش می گوید: قبل از انقلاب در مجلس دوم وقتی که اصل قانون اساسی مطرح شده بود که علمای طراز اول نظارت بکنند مکانیزم آن به این صورت بود که مراجع 20 نفر را معرفی          می کردند و بر قید قرعه 5 نفر انتخاب می شد.

 شما از یک طرف گلایه می کنید که چرا فقها وارد فقه سیاسی نمی شوند و چرا فقها و مراجع و حوزه های علمیه ما دستی در حکم حکومتی و احکام سیاسی و متناسب با جمهوری اسلامی ندارند و از طرف دیگر در انتخاب فقهای مجلس خبرگان آنها (مراجع) هیچ نقشی ندارند و این باعث شکاف می شود و این یک پارادوکس است و من به عنوان یک روشنفکر این را می گویم.

افروغ که در این برنامه خودش را روشنفکر معرفی کرد، با سیاه نمایی از اوضاع اقتصادی ، مدنی و ... جامعه، طوری وانمود می کرد که فکر مخاطب بیشتر به سمت حکومت ظالمی می رفت که مدام در حال ظلم به مردم خود می باشد.

وی از ایجاد شکاف بین مردم و حاکمیت سخن می گفت گویی نامه پر نیش سردار علائی را در 19 دی که در یک روزنامه منتشر گردید اکنون با گویشی لطیف تر در رسانه ملی در حال تکرار است.

این کارشناس سابق مجمع تشخیص مصلحت با وقاهت تمام نظام با تهدید نظام بیان داشت که: " باید روشنفکری و بحث نهاد های مدنی، دینی و تاریخی ما تقویت بشوند و این به این معنا نیست که به ما اجازه بدهند و اگر اجازه بدهند چه بهتر ، اما اگر اجازه ندهند باید هزینه آن را بدهند و از طریق همان راهی که قبل از انقلاب اتفاق افتاد من       نمی خواهم بگویم که الان شرایط شرایط قبل از انقلاب است ولی هیچ وقت من چک سفید امضاء به شما نمی دهم که یک روزی این                طور نشود."

انگار نامه نویسی به مقتدر مظلوم انقلاب نه تنها پایان ندارد بلکه به رسانه ملی نیز کشیده شده است و آقای افروغ که از ابتدای دولت نهم و دهم روحیه علیه الدوله‌ای خود را همچنان حفظ نموده است  به غیر از سایت‌های زنجیره‌ای آقایان خاص، به تریبون ملت نیز دست یافته بود.

دکتر عماد افروغ  بنابر عدم آگاهی کامل از تاریخ انقلاب مدعی شد که در ابتدای انقلاب مجلس خبرگان دایره‌اش شامل همه کارشناسان بود و امروز بنابر آنچه که دوری از روشنفکر پروری نظام می‌دانست آنرا فراموش شده دانست .

این در صورتی است که آن مجلس خبرگان قانون اساسی با مجلس خبرگان رهبری متفاوت می‌باشد وحتّی همان مجلس قانون اساسی نیز مورد اعتراض عده‌ای روشنفکر ماب و ملّی گراها بود که چرا این همه فقیه در آن جمع هستند که مورد عتاب امام راحل هم قرار گرفتند.

 ولی خبرگان رهبری طبق قانون اساسی همیشه شامل فقهای منتخب مردم بوده است . وی با ترسیم فضای بسته‌ی حاکم بر جامعه، نظام اسلامی را حتی در شعب ‌ابی ‌طالب هم ندید چه برسد به بدر و خیبر!

دو پهلو گویی عماد افروغ ما را به یاد چند پهلو گویی رئیس مجمع تشخیص مصلحت نظام انداخت و گویی دو پهلو گویی و دو پهلو نویسی در این روزهای حساس انقلاب، در میان برخی خواص انقلاب فراگیر شده است.

سخنان نیش دار برخی از خواص که اتفاقاً تمامی آنان در بزنگاه‌های خطر یک وجه اشتراک مشخص به نام دو پهلویی دارند فقط و فقط به کام استکبار خوشایند است و سند این سخن را می توان در بی بی سی و VOA و  سی ان ان یافت که این خود نشان دیگری از بی مهری خواص به مقتدر مظلوم انقلاب است که مردم در نهم دی ماه سال 88 در میدان ولیعصر و نه در پارک ملت جواب این سخنان را داده‌اند.

لازم به ذکر است که برخی از رسانه های خبری امروز با پوشش گزینشی سخنان دکتر عماد افروغ سعی در پوشاندن سخن اصلی ایشان نمودند.

اینک قریب چهل روز از غروب غم فزای شهادت شقایق‌ها می‌گذرد؛ و اینک از صدای نحص شلاق خزان بر پیکر آلاله‌ها، اربعینی می‌گذرد و اسارت، سیلی، غربت، فریاد و بیدارگری سهم حاملان پیغام قاصدک های عترت و عظمت شد.

از آن روز تا امروز چهل روز در سوگ ابرمردی نشستیم که حیات اسلام مدیون رگ‌های پاره پاره اوست. قصه سر و نیزه، قصه لب‌های خونین و قرآن، قصه سیلی و صورت گلگون کودک غمگین و تمام حقیقت هایی که هر سال از پرده چشمان ما می گذرد را شنیده ایم.

اربعینی با دختر کوچک حسین (ع) مهر را در آغوش گرفتیم، ناله زدیم، درد دل‌ها گفتیم و شکوه‌ها روانه کردیم. اربعینی از عمق جان، فریاد یا حسین کشیدیم، بر سینه زدیم و خنده را حرام کردیم.

کربلا؛ این خارستان خشک و بی‌آب، دریای انسانیت و کمال است، اقیانوس بی کرانه‌ای است که در آن گوهر همه عظمت‌ها و خوبی‌ها به رنگ مظلومیت، یافتنی است؛ اما غواص قهار می‌طلبد. و هر کدام به فراخور حالمان از کربلا، محرم، عاشورا و اربعین، برداشتی داریم و بر اساس آن قضاوتی ....

در زیارت اربعین پیرامون فلسفه آن آمده است:

(و بذل مهجته فیک لیستنقذ عبادک عن الجهاله و حیره‌الظلاله) : حسین علیه السلام خون قلبش را به آستان الهی هدیه داد تا بندگان را از ظلمت جهل و نادانی و حیرت گمراهی رهایی بخشد.

و شیعه همیشه و در تمامى روزهاى سوگوارى حضرت سیدالشهداء علیه ‌السلام و از آن جمله روز اربعین آن حضرت، در زیارت و اقامه ماتم و عزادارى کوتاهى نکرده و از اینجاست که امام حسن عسکرى ‏علیه‏‌السلام زیارت اربعین را از علایم ایمان شمرده است.

آرى، تنها زیارت اربعین سیدالشهداء علیه‏ السلام است که مؤمن خالص را از دیگران تمیز مى‏دهد، و دوستان اهل بیت‏ علیهم‏ السلام را از غیر آنان جدا مى ‌کند. و مؤمن واقعى کسى است که نگذارد آثار نهضت‏ حسین ‏علیه‏ السلام فراموش شود و در قدردانى و شرکت در هدف آن حضرت کوتاهى نورزد.

پیروان و دوستان امام حسین ‏علیه‏ السلام امیدوارند تا از این طریق مشمول این حدیث نبوى شوند که جابر بن عبدالله انصارى - از صحابه رسول خداصلى الله علیه و آله و سلم و نخستین زائر قبر حضرت ابا‏‌عبدالله در اولین اربعین سیدالشهداء روایت کرده است: «کسى که قومى را دوست دارد با آنها محشور مى ‌شود و کسى که عمل قومى را دوست دارد با ایشان شریک مى‌‏باشد».

سعید ثعلبی همان رزمنده شجاعی است که این روزها به دلیل ضایعه شیمیایی و خس خس گلویش به ناچار از کپسول اکسیژن استفاده می کند.

به نقل از این رزمنده عزیز:

... قبل از مجروحیت ام، در عملیات بیت المقدس برای آزادی خرمشهر از ناحیه دست چپ زخمی شدم و یک بار دیگر دچار موج انفجار شده بودم، با این همه دوباره به جبهه برگشتم. سال 62 در عملیات خیبر شیمیایی شدم.

... سال 65 نیز در شلمچه دچار مجروحیت شیمیایی عامل گاز اعصاب شدم. عراقی ها بعد از این که فاو را گرفتند، می خواستند شلمچه را هم بگیرند که ما آنجا بودیم. برای همین هواپیماها آمدند و ده تا ده تا بمب های گاز اعصاب ریختند. ما توی سنگرمان بودیم، رفتیم ماسک زدیم اما دیگر فایده ای نداشت. سه نفر بودیم که هر سه تشنج کردیم... و ...

برای بهبود حال این رزمنده شیمیایی عزیز سه صلوات بفرستید.

ماهنامه فرهنگی، اجتماعی آشنا | نیمه دوم مرداد ماه 1390 | شماره 171

هنگامي‌ كه‌ انسان‌ با جهان‌ پيرامون‌ خود رابطه‌ برقرار مي‌كند، داراي‌حالتي‌ مي‌شود كه‌ آن‌ را علم‌ و ادراك‌ مي‌نامند؛ براي‌ مثال‌ وقتي‌ شخصي‌را، كه‌ تاكنون‌ نديده‌ايم‌، مي‌بينيم‌ يا به‌ شهري‌ جديد گام‌ مي‌نهيم‌، احساس‌مي‌كنيم‌ چيزي‌ در ما پديد آمده‌ است‌ كه‌ پيشتر وجود نداشت‌ و آن‌تصويري‌ از آن‌ شخص‌ يا شهر است‌.وقتي‌ تصويري‌ از چيزي‌ نداريم‌، حالت‌ ما منفي‌ است‌ و جهل‌ نام‌ دارد.هنگامي‌ كه‌ تصوير يا تصويرهايي‌ از اشيا و وقايع‌ داريم‌، كه‌ ما را با آنهامرتبط‌ مي‌سازد، حالت‌ ما اثباتي‌ است‌ و علم‌ يا ادراك‌ ناميده‌ مي‌شود.پس‌ ذهن‌ ما حالت‌ نقش‌پذيري‌ دارد و اين‌ نقشها انسان‌ را از اشيا ووقايع‌ آگاه‌ مي‌سازد. از سوي‌ ديگر، انسان‌ به‌ خود، درد، رنج‌ و شادي‌اش‌نيز آگاهي‌ دارد و اين‌ آگاهي‌ بي‌ هيچ‌ واسطه‌ و نقشي‌ شكل‌ مي‌گيرد.پس‌ علم‌ نقشي‌ از معلوم‌ در ذهن‌ يا حضور خود معلوم‌ نزد عالم‌ است‌كه‌ اولي‌ را علم‌ حصولي‌ و دومي‌ را علم‌ حضوري‌ مي‌گويند؛ به‌ عبارت‌ديگر، علم‌ يا با وساطت‌ نقش‌ ذهني‌ است‌ يا بي‌ وساطت‌ آن‌. البته‌ چون‌هيچ‌ مفهومي‌ از مفهوم‌ آگاهي‌ روشن‌تر و گوياتر نيست‌، تعريف‌ آن‌ امكان‌ندارد و هر چه‌ دراين‌باره‌ گفته‌ شود، ذكر مصاديق‌ و بيان‌ انواع‌ است‌.

معرفت‌ شناسيرا چنين‌ تعريف‌ كرد:شناخت‌ انواع‌ معرفت‌ انساني‌، مبادي‌، ابزار، و ملاك‌ ارزشيابي‌ آن‌.

و هسته‌ مركزي‌ آن‌ عبارت‌ است‌ از: «تببين‌ توانايي‌ عقل‌ در رسيدن‌ به‌ واقع‌.»

در باب اهميت محرّم يک نکته ای هست: وقتی شما انتظارتون از خودتون در ماه محرّم بالا رفت و اين ماه رو ماه خدا ديدين و ماه تحوّل و تعالی، اين نگاه شما به ماه محرّم، ماه محرّم رو برای شما با برکت ميکنه. هر چه باور شما در ارتباط با اين مفهوم بالاتر بره، اين يعنی ظرف برای بهره برداری.

حرم امام رضا(ع) که ميرين، چه آمادگی روحيی دارين؟ وقتی رفتی، بگو من هرجوری هم که باشم، الان تحت تابش انوار مهربانه نگاه امام رضا(ع)هستم. با اين باور، يقيناً بيشتر گيرت مياد.

خدا با بندگانش اينجوری رفتار ميکنه. تفاوت آدمها توی همين اتفاقهای ظريفی است که در دلشون ميفته. روز قيامت، آدمها با نياتشون محشور ميشن. وقتی ميگی بريم انشاءالله امام رضا(ع) يه نگاهی هم به ما ميکنه، يعنی شک داری؟

ما همه اعضا و جوارحمون رو کنترل ميکنيم برای چی؟ برای اينکه دلمون رو از اين طريق کنترل کنيم. تمام اعمال و حرفهای ما، ميخوان يه اتفاق کوچکی در دل بيندازن. لذا بعضی اوقات، بايد بدونيم چکار ميخوايم بکنيم. بريم مجلس اهل بيت، بلکه باورمون يه ميليمتر بره جلوتر.

موقعی که ميخوای از دنيا بری، خدا ميسنجد تا ببينه چقدر از او ميترسی؟ مگر به او شک داری؟ آدم به هيکلش نيست، آدم به قلبشه. هزار تا عمل انجام ميده تا اون نوسان قلبی رو کنترل کنه.

اون عارف يه غيبت شنيد، گفت من 40 روز بايد کار کنم تا دلم به حال خودش برگرده. آدمی به اين دلشه. برو جلو توی اين بحث. ميخوای آدم تر باشی، بايد خيلی اين موضوع برات شفاف بشه. آدم تر شدن، خيلی بيشتر به فکر و خطورات ذهنی ربط داره.

تکليف خودت رو بدون. با چه دلی و با چه حضور قلبی وارد محرم شدی؟ باورت، نگاهت به محرّم چيه؟

ما درون را بنگريم و حال را ...... نی برون را بنگريم و قال را

نوسانات قلب عباس با ديگران چه تفاوتی ميکرد که باعث شد از ديگران متمايز بشه؟

اونوقت تو در طول 24 ساعت، هرچی به دلت خطور کنه محاسبه ميشه. اگر اهل مراقبتی، اين دل را مراقبت کن. علامه طباطبايی ميفرمودند: من گرسنه بودم، توی نماز شبم به دلم خطور کرد، فردا چکنم. از آن عالم نهيب آمد که تا حالا ما تو رو گرسنه نگذاشتيم.

نگاه ما به محرّم بايد تغيير کنه. محرّم، ماه مغفرت است. وای بر کسی که محرّم، کم گيرش بياد. محرّم، وقتی بی نماز مياد سينه ميزنه، اينقدر امام حسين بهش ميرسه. نمازخونها بايد چی بشن؟

اگه شب قدر، مقدّرات زندگی ما امضا ميشه، شب عاشورا شهادتنامه امضا ميشه.

حواسمون رو جمع کنيم...

     (( غررالحکم حدیث ، 2918 ))

   تعریف قناعت :

           قناعت صفتی است در مقابل حرص و طمع ، عُلمای اخلاق قناعت را اینگونه تعریف کرده اند : بهره وری از مال به مقدار نیاز وضرورت  ، قناعت مترادف با میانه روی در خرج کردن و هزینه نمودن مال برای خود وخانواده است ، قناعت حالتی است مابین افراط وتفریط یعنی حالتی است میان اسراف وسخت گیری در خرج کردن مال ، بر خلاف سخاوت که حالتی است میان اسراف و  بُخل زیرا سخاوت در مورد بخشیدن مال به دیگران است نه خرج کردن آن برای خود وخانواده ؛ پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله از جبرئیل در باره معنای قناعت می پرسند جبرئیل می فرماید :  قناعت آن است که انسان به آنچه از دنیا از راه حلال نصیبش می شود هر چند مقدارش کم باشد آن را کافی دانسته و از خدای خویش سپاسگزاری نماید ؛ اگر می خواهی  از جمله شاکرترین مردم باشید قناعت پیشه کن، اگر خواهان   خود سازی هستی قناعت را همت خود ساز ، از نشانه های خوشبختی در زندگی است و در روز قیامت حساب شخص قانع یقیناً  آسان خواهد بود .

   روش دست یابی به قناعت :

           زیاده طلبی و حرص در واقع یک نوع بیماری روحی بوده واز یک تحلیل غلط ذهنی ناشی می شود؛ برای درمان آن ابتدا باید تصور خودمان را اصلاح نمائیم.

   آثار مادی ومعنوی قناعت :

1-   آثار محسوس و مادی قناعت :  فردی که توانسته صفت قناعت را در خود نهادینه و ثابت کند بنا به فرموده     بزرگان دین ، چنین شخصی قطعاً دست آوردهای ارزشمند دیگری همچون عزتمند ی ، توانمندی ، عقلانیت ، آسایش و راحتی بدن ، عفت و پارسایی ، آزادگی ، آسودگی خاطر از ناحیه مردم ، نداشتن غم واندوه ، فراهم نمودن زندگی مطلوب و گوارا  را کسب خواهد نمود .

2-    آثار معنوی قناعت : قناعت از نشانه های پرهیز کاری و پارسایی شمرده شده است سر لوحه رضا وخشنودی خداوند متعال است، انسان را از ورطه خطر ناک حرص و طمع دور می سازد، سلامت دین را در پی دارد، از مهمترین اسباب اصلاح نفس شمرده می شود، نشانه خیر خواهی خدا نسبت به آدمی است، قناعت عبودیت و عبادت را در پیشگاه حضرت حق زیبا و نیکو جلوه می دهد و از علائم شرافت و بزرگی همت محسوب می گردد .

   نتیجه :

           قناعت نه به داشتن است و نه به نداشتن ! بلکه عنصر اصلی در مفهوم قناعت اکتفا نمودن به ضروریات زندگی است چنانچه اگر این خصوصیت در روان آدمی رسوخ کرده و ملکه او گردد دست آوردهای ارزشمندی از جمله آرامش روانی در دنیا و رستگاری و سعادتمندی در آخرت پیدا خواهد کرد ، از جمله مهمترین و مؤثرترین مبانی اصلاح الگوی مصرف در فرهنگ دینی ما قناعت است آموزه قناعت در بستر زندگی فردی وحتی اجتماعی در عین برخورداری و دارایی مهار مستحکمی بر افسار هزینه ومصرف می زند قناعت بیش از هر چیز و پیش از اینکه یک الگوی رفتاری باشد از بار معرفتی عمیق بر خوردار است حضرت علی علیه السلام می فرمایند : قناعت ناشی از معرفت نفس است، مؤمن خودرا از دیگران بی نیاز می داند چون الگوی رفتاری خود را قناعت قرار داده است و به همین علت بسیار عزیز و عزتمند است، مؤمن دامن پاک خویش را  به سیاهی های حرص وطمع آلوده نمی سازد...

به نان خشک قناعت کنیم و به جامه دلق /  که بار محنت خود به ز منت خلق...! 

        ((  سعدی علیه رحمه ))

زادگاه
هشتمین پیشوای شیعیان امام علی بن موسی الرضا علیه السلام در مدینه دیده به جهان گشود.

کنیه ها
ابوالحسن و ابوعلی

لقبها
رضا، صابر، زکی، ولی، فاضل، وفی، صدیق، رضی، سراج الله، نورالهدی، قرة عین المؤمنین، مکیدة الملحدین، کفوالملک، کافی الخلق، رب السریر، و رئاب التدبیر

مشهورترین لقب
مشهورترین لقب آن حضرت ?رضا? است و در سبب این لقب گفته اند: ?او از آن روی رضا خوانده شد که در آسمان خوشایند و در زمین مورد خشنودی پیامبران خدا و امامان پس از او بود. همچنین گفته شده : از آن روی که همگان، خواه مخالفان و خواه همراهان به او خشنود بودند. سر انجام، گفته شده است: از آن روی او را رضا خوانده اند که مأمون به او خشنود شد.?

مادر امام
در روایتهای مختلفی که به ما رسیده است نامها و کینه ها و لقبهای ام البنین، نجمه، سکن، تکتم، خیزران، طاهره و شقرا، را برای مادر آن حضرت آورده اند.

زاد روز
درباره روز، ماه و سال ولادت و همچنین وفات آن حضرت اختلاف است.
ولادت آن حضرت را به سالهای (148 و 151 و 153ق) و در روزهای جمعه نوزدهم رمضان، نیمه همین ماه، جمعه دهم رجب و یازدهم ذی القعده نامیده اند.

روز شهادت
روز وفات آن حضرت را نیز به سالهای (202 و 203 و 206ق) دانسته اند.
اما بیشتر بر آنند که ولادت آن حضرت در سال (148ق) یعنی همان سال وفات امام صادق علیه السلام بوده است، چنان که مفید، کلینی، کفعمی، شهید، طبرسی، صدوق، ابن زهره، مسعودی، ابوالفداء، ابن اثیر، ابن حجر، ابن جوزی و کسانی دیگر این نظر را برگزیده اند.
در باره تاریخ وفات آن حضرت نیز عقیده اکثر عالمان همان سال(203ق) است.
بنابر این روایت، عمر آن حضرت 55 سال می شود که 25 سال آن را در کنار پدر خویش سپری کرده و 20 سال دیگر امامت شیعیان را بر عهده داشته است.
این 20سال مصادف است با دوره پایانی خلافت هارون عباسی، پس از آن سه سال دوران خلافت امین، و سپس ادامه جنگ و جدایی میان خراسان و بغداد به مدت حدود دو سال، و سر انجام دوره ای از خلافت مأمون.

فرزندان
گرچه که نام پنج پسر و یک دختر برای ایشان ذکر کرده اند، اما چنان که علامه مجلسی می گوید: حداکثر تنها از جواد به عنوان فرزند او نام برده اند.
به دسیسه مامون و با  سم او به شهادت رسید و پیکر مطهر او را در طوس در قبله قبه هارونی سرای حمید بن قحطبه طایی به خاک سپردند و امروز مرقد او مزار آشنای شیفتگان است.

... همراه با کبوتران حرم 

خورشید، در حال غروب است و هفت ستاره روشن در آسمان، آغوش گشوده هشتمین اخترند.

کبوتران بال می زنند آسمانی را که چشم هایمان سال هاست به آن دوخته شده، صدای بال کبوتران در صدای سنج عزاداران می پیچد و خواب مسموم انگورهای پیچیده بر خوشه های حادثه آشفته می شود، خورشید، ذره ذره در عطش چشم هایش رسوب می کند...

امام رضا علیه السلام سجده کردن بر معبود را نزدیک ترین حالت بنده می داند و می فرمایند:

?نزدیک ترین حالت بنده به خداوند متعال، در حال سجده است و این همان قول خداوند تبارک و تعالی است که فرمود: سجده کن و نزدیک شو. ?

هشتمین پیشوای شیعیان امام علی بن موسی الرضا علیه السلام در مدینه دیده به جهان گشود.

بیشتر دوران امامت امام رضا (ع) در زمان خلافت مامون بود. مامون که یکی از مکارترین و زیرک ترین خلفای عباسی به شمار می آمد. پس از قتل برادرش امین و به دست گرفتن قدرت، مرو را مرکز حکومت خود قرار داد و با بهره گیری از هوش وزیر خود فضل بن سهل پایه های حکومت خود را مستحکم کرد.
انـگیزه هاى سیاسى  مانند: جذب ایرانیان، سرکوب نهضتها و قیامهاى علویان، مشروع جـلـوه دادن حـکومت خود، مامون را وادار کرد به امام پیشنهاد ولایت عهدی دهد ولی از این روى، امام رضـا (ع) از پـذیرش پیشنهاد مامون سر باز مى زد. به هر حال امام رضا (ع) درنهایت، ولایت عهدی را با قید شرایطی پذیرفت. پس از مراسم بیعت اجبارى، در حضور مردم و دیگران فرمود:

لـنـا عـلیکم حق برسول الله و لکم علینا به حق فاذا انتم ادیتم الینا ذلک وجب علینا الحق لکم. مـا اهـل بیت، به واسطه رسول خدا (ص) بر شما مردم حقى داریم، شما نیز بر ما حقى داریـد وقتى که شما حق ما را به ما دادید، بر ما لازم است که حقوق شما را رعایت کنیم. (بحارالانوار جلد 146)
اگرچه این پیشنهاد رنگ تهدید و اجبار نیز گرفته بود. مسئله ولایت عهدی با تلاش های امام برای افشاگری همراه بود و شرط اصلی دخالت نکردن در عزل و نصب ها که همان شریک نبودن در حکومت جائر زمان برای حضرت محسوب می شد، نیز به همین منظور بود و امام بدین ترتیب توطئه های مأمون را یکی پس از دیگری خنثی می کرد و کار بدانجا رسید که عرصه بر مأمون تنگ شد و امام رضا (ع) را بزرگترین خطر جدی برای بقای حکومت خود می دانست و وقتی دریافت عوام فریبی های او در اعلام ولیعهدی امام رضا (ع) نیز کارگشا نیست، چاره ای جز به شهادت رساندن امام(ع) برای خود ندید.

سرانجام خورشید فروزان وجود امام (ع) در روز ۲۹  صفر سال ۲۰۳  ق. غروبی سرخ را به مشرق ایمان نشست و بار دیگر سیاست مزورانه عباسی تن به شکست داد.

پس ازپیروزی انقلاب اسلامی وپس ازآنکه  مشخص شد این انقلاب چون انقلابهای دیگر  به هیچ قدرت شرقی یا غربی وابستگی نداردوحتی مقابله با این قدرتها پرداخته ودرصدد صدورانقلاب خود به دیگرکشورهای ستمدیده دارد،کسانی که ازاین طریق ضرر می دیدندتصمیم به مقابله باپیشرفت انقلاب گرفتند و تمام سعی خودراکردندتاحداقل ازافزایش قدرت این انقلاب ویانفوذ درقلوب جهانیان جلوگیری کنند،پس با توطئه های متفاوت ازجمله تحریم سیاسی،اقتصادی وتحمیل جنگی سخت به این نظام نوپا درصدد خشکاندن ریشه های آن برآمدند،امّازمانی که فهمیدند زور وجبرنمی تواند عزم این ملت سراپاعشق به انقلاب راکم کندباشیوه ای نووجدیدواردعمل شدند.

آنها که تمام تحریم ها رابرانقلاب متحمل ساخته بودند آغوش خودرابرای صادرکردن کالایی به سمت انقلاب باز کردندوبااشتهایی پایان ناپذیر این کالا رابه سمت انقلاب سرازیرکردند،کالایی بانام فرهنگ،اماچرا دشمنان این سخاوت رابه خرج دادندفرصتی مفصلتر و مجالی دیگر می پذیرد.

اماچرا این سخاوت راعزیزماتهاجم نامید!!؟زیرا این سخاوت بنایی رانابود می ساخت که هزاران سال بزرگان فرهنگ ودیانت مابرپاکرده بودند.بنایی که درست است که ازباد وآب درامان است ولی درمقابل کاخ سیاهی که بی فرهنگان ساخته اند شکننده است. فرهنگ امانتی است که به وسیله ی اجدادماغربال شده وبهترین آن به دست ما رسیده ، پس نیازی به مکمل یامددرسان ندارد.

اکنون باگذشت سی سال ازتولدانقلاب اسلامی هنوز دشمن ناامید نشده وبا تهاجم همه جانبه خود قصدبراندازی آن رادارد.

دراین جا این سوال مطرح می شود که چرابعضی هاسرخودراچون کبک زیربرف فرو برده اند ودرتوهمی عجیب نشانه های این تهاجم وسیع رانمی بینند؟این سوال وچندین سوال دیگرکه ذهن مارابه خود مشغول کرده است همچنان بی پاسخ باقی می ماند. ولی ماهمچون برداران خیبرآفرین خودبرخواسته ایم تادراین دفاع مقدس فرهنگی زمین وزمان رابرمهاجمان به فرهنگ لطیف خود تیره وتارکنیم.

ان شاالله ....

هجرت جانگداز عموی عزيزم،مسئول اسبق كتابخانه شهيد جعفرزاده سامان به ديار باقي ، باعث تالم و مجروح شدن قلب ما و همه كسانيكه اندك آشنايي با ايشان داشتند گرديد.

نیمه شعبان سرود زندگی است نیمه شعبان فرار از بردگی است

نیمه شعبان سلامی از خــــدا                      بر همه افراد شهر بنــدگی است

نیمه شعبان امیــــد خستگان       مقصدی‌برجاده‌های‌خستگی‌است

نیمه شعبان چو كالائی گــران نوبـر بـازارهـای كهنه‌گی است

نیمه شعبان چو حصنی استـوار                 قلعه‌ای با سردر همبستگی است

نیمه شعبان چنــان یك سرپناه   آخرین امید در بیچـارگی است

نیمه شعبان به سـان مشعــلی                   در افق‌های سیاه زندگــی است

نیمه شعبـان بـرای مسـلمـین  سـالـروز خلقت آزادگـی است

نیمه شعبان بـرای دین حــق بیرقی بر قلّـهء دلـدادگـی است

نیمه شعبان سر آغــاز فـرج                     برسپاه مسلمین آمــادگـی است

نیمــه شعبان بـه‌ سـان دشمنی  بهر بی‌دردیّ واشرف‌زادگی است

نیمه شعبان غدیر و بعثت است  جلوهء خم در كمال سادگی است

نیمه‌شعبان چو خورشیدی منیر                نوربخش عمر ظلمت دیدگی است

نیمه‌شعبان نه‌یك روزاست وبس  بلكه با تـاریخ در پیوستگی است

نیمه شعبان،خدا داند كه چیست  بر ثُـرائی قدر آن در تیرگی است

ماه شعبان، ماه هشتم از ماههای قمری، ماهی بسیار شریف و منسوب به رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم است.
پیامبر فرمود:«شعبان ماه من است و ماه رمضان ماه خدا. هر کس یک روز از ماه من را روزه بگیرد، من در قیامت شفیع او خواهم بود.»
پیامبر ماه شعبان را روزه می‌داشت و آن را به ماه رمضان وصل می‌کرد.

هنگامی که ماه شعبان فرا می رسید امام سجاد علیه السلام اصحاب خود را فرا می‌خواند و درباره فضیلت این ماه سخن گفت. آنگاه می‌فرمود:«هر کس برای محبت پیامبر و تقرب به خداوند، ماه شعبان را روزه بدارد، خداوند او را در روز قیامت مشمول کرامت خود می‌گرداند و بهشت را برای او لازم می شمارد.»

به هر حال علاوه بر روزه که فضیلت بسیاری دارد، اعمال دیگری همچون نماز و اذکار و دعاها و استغفار نیز در این ماه وارد شده است که در کتاب شریف مفاتیح الجنان در فصل اعمال ماه شعبان ذکر شده است.
حوادث و وقایع تاریخی فراوانی نیز در ماه شعبان روی داده که مهمترین آن ولادت امام حسین و امام علی بن الحسین و امام مهدی و حضرت ابوالفضل علیهم السلام است.

اعمال ماه شعبان

آن چند امر است :

اوّل : هر روز هفتاد مرتبه بگوید اَسْتَغْفِرُاللّهَ وَ اَسْئَلُهُ التَّوْبَةَ

دوّم : هر روز هفتاد مرتبه بگوید اَسْتَغْفِرُاللّهَ الَّذى لا اِلهَ اِلاّ هُوَ الرَّحْمنُ الرَّحیمُ الْحَىُّ الْقَیّوُمُ وَ اَتُوبُ اِلَیْهِ و در بعضى روایات الْحَىُّ الْقَیُّومُ پیش از الرَّحْمنُ الرَّحیمُ است و عمل به هر دو خوبست و از روایات مستفاد مى شود که بهترین دعاها و ذکرها در این ماه استغفار است و هرکه هر روز از این ماه استغفار کند هفتاد مرتبه مثل آنست که هفتاد هزار در ماههاى دیگر استغفار کند .

سوّم: تصدّق کند در این ماه اگرچه به نصف دانه خرمایى باشد تا حق تعالى بدن او را برآتش جهنّم حرام گرداند از حضرت صادق علیه السلام منقول است که از آن جناب سؤ ال کردند از فضیلت روزه رجب فرمود چرا غافلید از روزه شعبان راوى عرض کرد یابن رَسول الله چه ثواب دارد کسى که یک روز از شعبان را روزه بدارد فرمود به خدا قسم بهشت ثواب اوست عرض کرد یابن رسول الله بهترین اعمال در این ماه چیست فرمود تصدّق و استغفار هر که تصدّق کند در ماه شعبان حق تعالى آن را تربیت کند همچنانکه یکى از شما شتر بچّه اش را تربیت مى کند تا آنکه در روز قیامت برسد به صاحبش در حالتى که بقدر کوه اُحُد شده باشد

چهارم: در تمام این ماه هزار بار بگوید لا اِلهَ اِلا اللّهُ وَلانَعْبُدُ اِلاّ اِیّاهُ مُخْلِصینَ لَهُ الدّینَ وَ لَوُ کَرِهَ الْمُشْرِکُونَ که ثواب بسیار دارد از جمله آنکه عبادت هزار ساله در نامه عملش بنویسند .

پنجم: در هر پنجشنبه این ماه دو رکعت نماز کند در هر رکعت بعد از حمد صد مرتبه توحید و بعد از سلام صد بار صلوات بفرستد تا حق تعالى برآورد هر حاجتى که دارد از امر دین و دنیاى خود و روزه اش نیزفضیلت دارد و روایت شده که در هر روز پنجشنبه ماه شعبان زینت مى کنند آسمانها را پس ملائکه عرض مى کنند خداوندا بیامرز روزه داران این روز را و دعاى ایشان را مستجاب گردان و در خبر نبوى است که هر که روز دوشنبه و پنجشنبه شعبان را روزه دارد حقّتعالى بیست حاجت ازحوائج دنیا وبیست حاجت ازحاجتهاى آخرت او را برآورد .

ششم: در این ماه صلوات بسیار فرستد.

منابع:
هدایة الانام الی وقایع الایام، محدث قمی، ص 108؛ مفاتیح الجنان، ص 279

1- در احاديث مستفيضه وارد شده كه مادر حضرت رسول صلى اللَّه عليه و آله در هنگام ولادت آن جناب نورى مشاهده كرد، و بوسيله آن قصور شامات را ديد، مادر آن حضرت فرمود: هنگامى كه آن جناب در رحم من قرار گرفت، به من گفته شد: تو سيد اين ملت را در بر گرفته‏اى، موقعى كه فرزندت متولد شد، بگو: من فرزندم را از شر هر حاسدى به خدا مي‏سپارم.

هنگامى كه فرزندت پا به جهان گذارد با او نورى خواهد درخشيد كه روشنائى آن كاخ‏هاى «بصرى» را در زمين شام روشن خواهد كرد، و چون فرزندت متولد گرديد، وى را «محمد» نام گذار زيرا اسم او در تورات «احمد» ميباشد و اهل زمين و آسمان وى را ميستايند و نام گرامى او در انجيل «حميد» است و اهل آسمان و زمين وى را حمد و ستايش ميكنند و در فرقان نام او «محمد» است مادر حضرت رسول فرمود: من اسم فرزندم را «محمد» گذاشتم.

امامه گويد: به حضرت رسول عرض شد آيا مردم از نبوت شما اطلاع داشتند؟

فرمود: پدرم ابراهيم مردم را بطرف من دعوت كرد، و عيسى نيز برسالت من مژده داد و مادرم مشاهده كرد كه از وى نورى بيرون مي‏گردد و به‏وسيله آن قصور شامات را مشاهده ميكند.

2- ابو سعيد خرگوشى از مخزومى و او از پدرش روايت كرده كه گفت: شبى كه حضرت رسول صلى اللَّه عليه و آله متولد شد ايوان كاخ كسرى به شدت لرزيد و بيست و چهار غرفه از آن فرو ريخت و آتشكده‏هاى فارس خاموش شد در حالى كه مدتى قبل از آن ميسوخت و هزار سال اين آتش در حال اشتعال بود و درياچه ساوه نيز خشك گرديد موبدان(رئيس مذهب زردشت) در خواب ديد شتران سركشى اسبان عربى را با خود مي‏كشند، اين شتران از دجله گذشته و در شهرها پراكنده گرديدند هنگامى كه كسرى از خواب بيدار شد، از خرابى ايوان سخت بهراس افتاد، و از اين جهت ناراحت شد، و ليكن براى اظهار شجاعت صبر خود را از دست نداد، پس از اندكى به فكر افتاد اين موضوع را از وزراء و مرزبانان خود پنهان ندارد، لذا آنان را جمع كرد و جريان خواب را به آنها گفت در اين هنگام كه انوشيروان با آنان سخن مي‏گفت ناگهان قاصدى از راه رسيد و نامه‏اى در دست داشت در اين نامه براى كسرى نوشته بودند كه: آتشكده فارس خاموش گرديد.

موبدان در اين موقع خواب خود را براى انوشيروان نقل كرد، وى گفت:

معنى خواب شما چيست؟ و او را چه گونه تعبير ميكنى؟ گفت:

در ناحيه عربستان حوادث و اتفاقاتى به‏ظهور خواهد رسيد، انوشيروان در اين هنگام براى نعمان بن منذر پادشاه عرب نامه‏اى نوشت و گفت: مرد دانشمندى نزد ما بفرست تا از وى مسائلى كه مورد نظر است پرسيده شود.

نعمان بن منذر عبد المسيح غسانى را نزد انوشيروان روانه كرد، هنگامى كه به حضور شاه رسيد، كسرى جريان خرابى ايوان و خواب موبدان را بوى گفت، عبد المسيح جوابداد، تعبير اين خواب را دائى من «سطيح» كه اكنون در «مشارق» شام اقامت دارد مي‏داند.

انوشيروان گفت: اينك بايد نزد او بروى و جواب اين مسأله را از وى اخذ كنى و براى ما بياورى، عبد المسيح از نزد او بيرون شد و بشام رفت و جريان خواب را به دائى خود گفت، وى در اين هنگام مشرف بموت بود، حتى از جواب سلام نيز عاجز شده بود، عبد المسيح چند بيتى از براى او خواند و قصد خود را بوى اظهار داشت. سطيح در اين هنگام چشم خود را باز كرده و گفت:

عبد المسيح بر شترى سوار شده و بطرف سطيح آمده در حالى كه وى مشرف بموت است، پس از اين روى خود را بطرف او كرد و گفت: پادشاه ساسانى تو را بطرف من فرستاده، تا در باره خراب شدن ايوان كاخ او، و خاموشى آتشكده، و خواب مؤبدان نظريات خود را بگويم.

اى عبد المسيح هنگامى كه تلاوت‏كنندگان زياد گردند و صاحب «عصا» ظاهر شود و بيابان «سماوه» فرو رود، و درياچه «ساوه» خشگ گردد، و آتشكده «فارس» خاموش بشود، در اين موقع شام براى سطيح نخواهد ماند و به عدد غرفه‏هائى كه از ايوان كسرى خراب شده، از ساسانيان به سلطنت خواهند رسيد، و اين اوضاع حتما پيش خواهد آمد، پس از اظهار اين مطالب سطيح از دنيا رفت.

در اين هنگام عبد المسيح از شام بيرون شد و به حضور انوشيروان رسيد، و جريان را با وى در ميان گذاشت، انوشيروان گفت:

پس بنا بر اين چهارده نفر از ما بسلطنت خواهند رسيد و بعد از آن حوادثى روى خواهد داد. راوى گويد: ده نفر از آنان مدت چهار سال سلطنت كردند، و چهار نفر ديگر هم تا زمان خلافت عثمان منقرض شدند و به انقراض آنها دولت ساسانيان از بين رفت.

3- ابراهيم بن هاشم از مشايخ خود روايت كرده كه گفتند: در مكه مردى از يهود كه يوسف نام داشت زندگى ميكرد، او در شبى كه حضرت رسول صلى اللَّه عليه و آله متولد ميشد، مشاهده كرد ستارگان وضع طبيعى خود را از دست داده، و به يك ديگر فرو ريخته‏اند، اين مرد گفت: بايد در اين شب پيغمبرى متولد شده باشد، زيرا ما در كتب خود خوانده‏ايم، هر گاه پيغمبر آخر الزمان متولد شود، شياطين از صعود به‏ آسمان‏ها ممنوع مي‏شوند.

اين مرد يهودى هنگام صبح در اجتماع قريش حاضر شده و گفت:

آيا در خانواده‏هاى شما فرزندى متولد گرديده؟ گفتند:

آرى ديشب براى عبد اللَّه بن عبد المطلب پسرى متولد شده، گفت: او را بمن نشان دهيد، وى را به در منزل آمنه بردند، و به او گفتند: فرزندت را بيرون كن، او نيز كودك خود را در حالى كه در قماط پيچيده بود بيرون آورد.

اين مرد همواره به چشم‏هاى اين مولود نگاه مي‏كرد، پس از اين كتف آن جناب را باز كرد، و خال سياهى كه چند دانه موى ريز در آن ديده مي‏شد بين دو كتف آن حضرت ديد، هنگامى كه چشمش به اين خال افتاد روى زمين افتاده و بيهوش گرديد...

بقیه در ادامه مطلب...

نشنواز نی نی نوای بی نواست

                                               بشنو از دل دل حریم کبریاست

نی که سوزد خاک وخاکستر شود

                                             دل که سوزد خانه دلبر شود

یکی از ثمرات بسیج فرهنگ سازی آن می باشد، همان فرهنگی که از آن با عنوان فرهنگ بسیجی نام برده می شود. این فرهنگ دارای خصایصی است که مهم ترین آن کار با نیت پاک و صادقانه برای رضایت الهی می باشد. مردمداری، ولایی بودن، دل نبستن به زخارف دنیا، جناحی فکر نکردن، استفاده از همه ظرفیت ها و دشمن شناسی، از ویژگی های این فرهنگ متعالی می باشد.
این فرهنگ به دلیل صبغه مردمی و الهی خود توانسته است به صورت ویژه ای فراگیر شود، به طوری که امروز موج تفکر بسیجی نه تنها در دانشگاه، مدرسه، کارخانه، مسجد و ق توانسته است انگیزه های تلاش را مضاعف کند بلکه موج این فرهنگ به بیرون از مرزها نیز گسترش پیدا کرده است.
در اینجا نویسنده مقاله قصد ندارد به تبیین این فرهنگ بپردازد، چرا که فرهنگ بسیجی بیش از این که در دایره گفتار و نوشتار متجلی شود در مدار عمل باید تلالو پیدا کند و اساسا فرهنگ بسیجی فرهنگ عمل و تکلیف می باشد.
همانطور که امروزه حقیقتی به نام فرهنگ بسیجی داریم که می تواند تحول آفرین باشد و راهکار نجات کشور از هر بحرانی این فرهنگ ارزشی می باشد، باید از بسیج فرهنگی نیز نام ببریم.
امروز دیگر توپخانه دشمن و ناوها و موشک های کروز نمی تواند تهدیدی برای ما باشد چرا که زمان، زمان جدیدی است و رقابت و جدال به عرصه فرهنگ و تسخیر قلوب و دل ها کشیده شده است. بسیج فرهنگی در این حوزه نیاز امروز ما است.
دیروز بسیج در عرصه نظامی نجات بخش ایران شد و امروز این فرهنگ باید در حوزه منش و رفتار ما متبلور شود. منظور از فرهنگ، تلقی اعم از فرهنگ می باشد؛ همان فرهنگی که با آن زیست می کنیم و در یک رفتار دوسویه از آن مت
مدیریت کلان فرهنگی کشور و دستگاه های مسئول باید نسبت به فراگیر کردن این روحیه برنامه عملی ارایه کند، چرا که تنها فرهنگ نجات بخش کشور، فرهنگ بسیجی است و باید عقب ماندگی در این حوزه را با یک بسیج فرهنگی جبران کرد.
خوب است مدیران تصمیم گیر در عرصه فرهنگ، برنامه خود را ارایه کنند و به مردم بگویند چه طرح عملی برای فراگیر کردن این روحیه داشته اند.
نگارنده به این واقعیت، سخت معتقد است که بسیجیان با الهام از امام و آقا، خود به بهترین نحو پاسداران فرهنگ خودی و انقلابی خویش خواهند بود، اما این انتظار را از دستگاه های فرهنگی کشور خود دارند که چرا اقدامی بسیجی برای تعالی و اصلاح و هدایت فرهنگ عمومی انجام نمی دهند؟
شاید اگر امروز دیر بجنبیم فردا دیر باشد. بسیج فرهنگی ضرورت ایران امروز است. پاک ترین انسان ها بسیجیان و ناب ترین فرهنگ ها فرهنگ بسیجی است، پس در فراگیر کردن این فرهنگ بکوشیم.

دلها سرگرم دنياي تاريك غفلت زا است و فكرها سرگرم زندگي پر فريب، زندگي سراسر دوري از تو...

آری هیچ کس همراه نیست و شاید تنها هستی...

اما فردا اين حضور معطر تو به عطر ظهور مبدل مي شود و ديوار بلند و سياهي كه بنا كرديم فرو مي ريزد... مشام و ديده و دست و پا و دل و فكر آن گونه مي شود كه تو        مي پسندي و دلها شيداي تو كه قلب جهاني و اگر نباشي جهان را تپشي نيست...

پاها رونده به سوي ياري تو كه گوهرهاي نهفته در دل خاك و آب را نمايان ميكني... ؛

براي فردا، و اثري از فقر و فلاكت را نمي گذاري دستهايمان گشوده  به سوي آسمان به دعا براي تو چشمهايمان در انتظار رويت جمال نوراني تو...

بيا تا كوچه پس كوچه ها و حتي درون خانه ها را عدالت پر كند بيا تا هر چه زودتر جهان ما  آكنده به عطرت ظهورت گردد...

تو را با" صاحب زمان" صدا ميزنيم اما باورمان ان است كه يتيم زمانه ايم...

تو را گل خوشبوي نرگس ميناميم اما دريغ كه چشم و گوش و دل مان حتي براي ثانيه اي عطر حضورت را احساس نكرده است...!

تو را...

فقط با نام هايت ميشناسيم...!!!

اي تنها پناه لحظه هاي تنهايي و بي پناهي مان...!!!

مارا ببخش كه هراز گاهي كه درمانده مي شويم و تو را وسيله قرار مي دهيم براي استجابت!
دعاهايمان  نهايت منتظر بودن مان در اين خلاصه مي شود كه دعا مي كنيم:

"ولا تنسا ذكره و انتظاره و الايمان به وقوه اليقين في ظهوره و الدعا له و الصلوه عليه"
مي بيني آقاي من؟

حتي براي به ياد داشتنت هم بايد دعا كنيم بايد دعا كنيم تا به تو ايمان بياوريم!

شرمنده ايم كه بايد بگوييم:

 تو را گم كرده ايم...!

 و البته تنها افتخارمان همين است كه گمشده ي كوي يوسف زهرايي...!

دعا كن تا براي فرج خودمان دعا كنيم...!

تا بدانيم بر سر سفره اي كه مدتهاست ريزه خوار آنيم هنوز صاحب خانه نيامده است!

 تا بفهميم از بي گناهي ما نيست كه بلايي نمي آيد...

 گناه ما اين است كه "و ما كان الله ليعذبهم و انت فيهم" را  فراموش كرده ايم...!

برای انتظار حضرت ولی عصر(عجل الله فرجه الشریف)، باید پیمانه‏ مودت خویش را از نور موالات و دوستی خاندان پاکی‏ها (معصومان علیهم السلام) سرشار کرد.

«و ان تملا ... مودتی نور الموالاة لمحمد و آله.»(1)

زیرا در سایه‌سار فرهنگ «موالات‏» پاکان و پاکی‏ها همه‏ مفاسد دنیوی ما در حوزه‏های مختلف فرهنگی، سیاسی، اقتصادی، اجتماعی، اصلاح می‏گردد:

«بموالاتکم علمنا الله معالم دیننا و اصلح ما کان فسد من دنیانا.» (2)

واژه‏ «موالات‏» دارای ‏دو مفهوم است. این دو معنا، مانند دو رکن همراه با هم، معنابخش ماده‏ «موالات‏»‌اند. واژگان «دوستی‏» و «پیروی‏» با هم، «موالات‏» را در ذهن‏ها به تفسیر تصویر می‏کشند.

«موالات‏» به حکم باب «مفاعله‏»، امری است متقابل، یعنی ما شیعیان، خاندان اهل‏بیت را دوست می‏داریم و از آنان اطاعت می‏کنیم، و آنان نیز ما را دوست داشته و توسلات و تقاضاهای ما را اجابت کرده و ما را شفاعت می‏کنند.

سید ابن طاووس (رحمة الله) می‏گوید: سحرگاهی، در سرداب مقدس حضرت در سامره، نوای آن عزیز را شنیدم که می‏نالید و می‏فرمود:

«اللهم! ان شیعتنا خلقت من شعاع انوارنا، و بقیة طینتنا؛

پروردگارا! شیعیان ما، از پرتو انوار ما خلق شدند و از زیاده‏ گل ما سرشته گردیدند.» (3)

ابو ربیع شامی می‏گوید: به امام صادق علیه السلام عرض کردم: از عمر و بن اسحاق، حدیثی نقل شده که:

دخل علی امیرالمؤمنین علیه السلام فرای صفرة فی وجهه. قال: ما هذه الصفرة؟ فذکر وجعا به . فقال له علی علیه السلام، انا لنفرح لفرحکم و نحزن لحزنکم، و نمرض لمرضکم، و ندعو لکم، فتدعون فنؤمن. قال عمرو: «قد عرفت ما قلت، و لکن کیف ندعو فتؤمن؟» فقال: «انا سواء علینا البادی و الحاضر.» فقال ابو عبدالله علیه السلام: «صدق عمرو .»(4)

فردی به حضور امیر مؤمنان رسید و حضرت، در صورت او، زردی مشاهده کرد. فرمود:

این زردی چیست؟ گفت که دردی دارد. حضرت فرمود: «ما، با شادی شما، شاد می‏شویم، و از غم شما اندوهناک، و از مریضی شما مریض می‏گردیم، و برای شما دعا می‏کنیم، پس شما هم دعا می‏کنید و ما آمین می‏گوییم.»

عمر و گوید: گفتم: «آنچه فرمودی، فهمیدم، اما چگونه بر دعای ما آمین می‏گویید؟

فرمود: «برای ما، مسافت دور و نزدیک فرقی ندارد.» امام صادق علیه السلام فرموند: «عمرو، راست گفت.»

به خوبی مشاهده می‏شود که موالات، دو طرفی است و از روایات استنباط می‌شود که آن امام عزیز، با محبت ‏خروشان خود، به شعیان خود نظر دارد. مگر نه آن است که یوسف گمشده، «رحمت موصوله‏» (5) و مهر بی کران و رحمت پیوسته‏ الهی است .

امام صادق علیه السلام می‏فرمایند:

«خداوند، رحمت کند بنده‏ای که ما را نزد مردم محبوب کند و ما را در معرض دشمنی و کینه‌توزی آنان قرار ندهد. همانا، به خدا سوگند، اگر سخنان زیبای ما را برای مردم روایت می‏کردند، به سبب آن، عزیزتر می‏شدند و هیچ کس نمی‏توانست‏ بر آنان وصله‏ای بچسباند، ولی یکی از آنان کلمه‏ای را می‏شنود، پس ده کلمه از پیش خود بر آن می‏افزاید.» (6)

آری پیمانه‏ مودت و دوستی را باید از نور موالات محمد و آل محمد، سرشار و سرریز کرده که اجر زحمات رسول و پاداش رسالت آن سترگ است همچنان که در آیه چنین آمده است: «لا اسئلکم علیه اجراً الا المودة فی القربی‏»(7)؛ برای رسالتم هیچ اجر و مزدی از شما نمی‏خواهم مگر دوستی اهل بیتم و در آیه دیگر چنین آمده که: «و ما اسالکم من اجر فهو لکم‏»(8)؛ سود و ثمره‏ این محبت و علاقه، به خود ما باز می‏گردد و ما را به پاکان و پاکی‏ها وصل می‏کند و به اوج و رفعت می‏کشاند و اینگونه است که «فائز» می‏شویم: «فاز الفائزون‏» بولایتکم (9) در سایه‏ ولایت پاکان است که رستگاران، به رستگاری دست ‏یافته‏اند و از «ذلت ‏خوض و فرو رفتن‏» به «عزت فوز و سر بر کشیدن‏» نائل گشته‏اند . در آیه‏ای دیگر می‏خوانیم:

«ما اسالکم علیه من اجر الا من شاء ان یتخذ الی ربه سبیلا» (10)؛ فقط، از کسانی که بخواهند راه را بیابند و حرکت کنند، رسول، مزد رسالت را می‏خواهد. در دعای ندبه نیز آمده است:

«فکانوا هم السبیل الیک و المسلک الی رضوانک» (11)؛ همانا تنها، این خاندان راه به سوی خدا هستند و طریقه‏ کسب رضوان اویند.

در سه آیه یاد شده سخن از آن است که اجر و پاداش رسالت ‏حضرت محمد صلی الله علیه و آله:

الف) مودت امت

ب) آن اجر، برای خودتان است

ج) آن اجر، فقط از آن کسی است که خواسته باشد راه یابد.

این عاطفه‏ سرشار است که می‏تواند به گام‏های ما، توان دهد و آن را در «سبیل‏» و راه خدا همراه با ثبات و استواری، به حرکت و جریان بیندازد، و با این محبت ‏به حجت‏ خدا است که با تمام وجود، نجوا می‏کنیم:

«السلام علیک یا سبیل الله الذی من سلک غیره هلک‏» (12)؛ تو ای حجت ‏خدا! - تنها راه هستی و من، سرشار از عشق تو هستم و با تو آغاز می‏کنم و با تو ادامه می‏دهم و تنها، تو، شفیع و همراه من، در آغاز و در ادامه هستی. (13)

راستی، کبوتر دل من، در کدامین آسمان باید پرواز کند و در کدامین آستان باید آشیانه گزیند؟ جز آسمان پاکی‏ها که راه نجات و سعادت و رشد مرا به همراه دارد و آستان پاکان، که پناهی مهربان و دل سوز، راهی هست؟

«خدايا پرواز را به ما بياموز تا مرغ دست آموز نشويم و از نور خويش آتش در ما بيفروز تا در سرماي بي‌خبري نمانيم. خون شهيدان را در تن ما جاري گردان تا به ماندن خو نکنيم و دست آن شهيدان را بر پيکرمان آويز تا مشت خونينشان را برافراشته داريم. خدايا چشمي عطا کن تا براي تو بگريد، دستي عطا کن تا داماني جز تو نگيرد، پايي عطا کن که جز راه تو نرود و جاني عطا کن  که براي تو برود.»

   « خدايا کمکم کن تا پايم نلرزد و هدايت کن گلوله‌هاي آتشين مرا تا بر سينه دشمنانت فرود آيند و هنگامي که صلاح تو در آن بود که جان ناقابل اين حقير تقديم گردد، مهدي (عج) را بر بالينم فرست که سخت محتاج اهل بيت هستم. خداوندا درد تير و ترکش و خمپاره را تحمل خواهم کرد، اما اندوه خميني را هرگز.»  

  شهيد حسن رئوفي فريماني

برای آمدنت زود هم دیر است.
گفتند یار سفر رفته باز میرسد
بیش از هزار سال گذشت وخبر نشد
یعقوب وار این پدر پیر روزگار
چشمش به راه ماند و خبر از پسر نشد .
کجاست آن یار سفر کرده آن مسافر غریب در کدامین سرزمین منزل دارد ودر کدام دیار مأوا؟
کجاست او که واسطه فیض است و حبل المتین فرزند فاطمه است واز سلاله پاک حسین؟
کجاست ابر مرد تاریخ آن یگانه دوران و منجی نسل انسان ؟
دیر زمانی است که چشم در راهیم و به انتظار مقدمش ثانیه شمار لحظه ها .
پس چرا نمی آید ؟
چرا نسیم وصال نمی وزد وفصل خزان نمی رود ؟ چرا فرقت و هجران رخت بر نمی بندد و روزگار رهایی سر نمی رسد؟
نکند ،نکنداین به دراز کشیدن ایام هجر از ما باشد؟ اندکی فکر کمی اندیشه،آری! این به تأخیرافتادن ها از ماست،از ما واز کرده ها
ونکرده های ما،از ما واز فعل و عمل ما . مگر راه به بیراهه رفته ایم که نوای حضرتش را فراموش کرده ام آن جا که فرمود: ما را از
شیعیان دور نگه نمی دارد ،مگر رفتارهای آنان که به ما میرسد ودور از انتظار است . مگر یقین نداریم که اوآمدنی است وبرای آمدنش
باید مهیا شد . مگر باور نداریم که او «بهار زندگی » و«پدری مهربان » وآن هم پدری مهربان تر از هر مادری است . مگر شک کرده ایم
که او واپسین نشانه خدا روی زمین و واسطه فیض از سرچشمه زلال الهی است .
آری باید به پا خاست . چشم ها راشست و در راه کسب معرفت حقیقی گام نهاد . معرفتی که اگراز آن غافل شویم ، به مرگ جاهلیت دچار خواهیم
شد. باید که عزم را جزم کرد ومشتاقانه با فعل وعمل زمینه های ظهورش را مهیا ساخت .
باید عهدی بست، عهدی از جنس عشق ووفا که دست در دست هم در ظل توجهات وعنایات مولا معارف مهدوی را فرا گرفته ، در گسترش این
فرهنگ لحظه ای غفلت نورزیم ..بخوان دعای فرج را دعا اثر دارد
دعا کبوتر عشق است وبال وپر دارد
بخوان دعای فرج را وعافیت بطلب
که روزگار بسی فتنه زیر سر دارد
بخوان دعای فرج را که یوسف زهرا
ز پشت پرده غیبت به ما نظر دارد
بخوان دعای فرج رابه یاد خیمه سبز
که آخرین گل سرخ از همه خبر دارد